"

ERTELENMIŞ BİR YANLIZLIK DAVASIYDI AŞK DİLİMİZDE

Asırlardır uzaklarda çok uzaklarda kendini dinleyen
kırılmalara alışık olmayan buz denizlerinin de
sürekli yanan kırılan yerleri vardır
Her ağlayışımızın yontularında zaman akarken hızla
tükendiğimiz anlar vardır
İçimizde yanan kör lambalarda
bir direnç bir ışık yansıması vardır
Bilmelisin ki gül bakışlım;
Her susuşun içinde binlerce söz onlarca köz vardır
bunun için yelkenler açarız geceleri karanlığa
kürekler çekeriz sevgilere şiirler yazarız sevgiliye
çünkü söylenmemiş sözlerimiz vardır.

Biliriz ki
her gidişin bilinmez vedalarında
inancımız vardır bizi geri döndürecek
o inanış ki;
bizi bize bağlayan en sağlam halat
en yaşanası hayattır.
En deli zamanlarımızı bize unutturan
en yakıcı ateşlerle bizi bize yakınlaştıran hardır.

Bir mevsim daha geçti bak
sensizliği aaaaaaayarak kendimden geçtiğim
seni severek seni düşünerek içime çektiğim
anların acılarla örülü penceresinden.
içimi çekerek sensizlik ufuklarını izlediğim.

Seni bekleyişlerimin aksak yollarında
bir başıma kalmayı da öğrendim
sen gözlerime yosun gibi ağarak baktıkça.
Kimi ağladım kimi güldüm
çocuk oldum kırdım asi oldum kırıldım
öfkelerin içinden her gün geçe geçe sana yürüdüm.
Her kırılmışlık her öfkenin zorlu yolu sana getirdi beni.
Kimi bir yılkı kimi yelkenleri yamalı beyaz bir gemiydi.
Hiç el sallamadın gidişlerime
hep hoş geldin dedin
çözüldükçe birbirine daha sıkı bağlanan
yağlı halatlar gibiydik seninle
darağaçları kurduk sevgimizle
ama hiç birbirimizi asmadık.

Öpülesi dudaklarının uzak yollarına
sen istemediğin hazır olmadığın için girmedim.
biz hep içimizdeki o asil yangınları sevdik
sevdikçe birbirimizi istedik
ama asla pes etmedik.

Bir veda şarkısı dinlediğimizde
bir sevdanın kapsüllerini içimize yerleştirdiğimizde
yaradandan yaşanmamış günler bekledik
her bekleyiş asır oldu bize
her bekleyişin derin fitilleriyle yandık
toprağa tutkun tohum gibi
ekildik işledik birbirimizin içine
en özlemli bekleyişlerle sustuk
bir kere bile birbirimizden gitmedik.

Paylanmış olasılıkların çatılarına hüzün damlardı
ruhumuzun umarsızlıklarına yel çarpınca
kanlı bir patikadan geçerdi ayaklarımız
hücrelerimizdeki korkulara mevsimler uğrayınca
mutlu insanlardık bu gökkubbe altında
özümüz ölmüş yıldızlara ağladı asırlarca
ertelenmiş bir yalnızlık davasıydı aşk dilimizde
zarlar attık şafakta
sevdalı bir ayın şavkına.

GÜLLERE VURGUN